I przegonił mnie we wzroście Przyznaje z nostalgią Mama Krzysia Pani Krystyna Luchowska

 

I przegonił mnie we wzroście

Przyznaje z nostalgią

Mama Krzysia

Pani Krystyna Luchowska

I we wzroście

Przegonił także

Swego Ojca Ferdynanda

I w działaniu

A i w myślach

I co mówi

Wszystko jasne

Pełne zdanie

I do końca

I co zacznie to przed czasem

Wieńczy dzieło

W swoich dłoniach

 

Pyta Pan mnie

Kiedy zaczął

Kiedy ten początek drogi

Z chwilą przyjścia na ten świat

Gdy człowiek dobry

To to idzie z nim

Przez wszystkie lata

I jest zawsze

Człowiek dobry

 

Czy ode mnie

Ma to wszystko

Czy od Ojca

Czy od Boga

Przyszedł tu  już

Z pewną misją

Kiedy nawet nie wiem sama

Kiedy mogło się to zdarzyć

Kiedy po raz pierwszy

Popróbował był

Tych Naszych 

Piaseckich Drożdży

Popróbował aż

Po całe podniebienie

I już od tamtego czasu

Rozkoszuje się

W tych naszych

Piaseckich Drożdżach

A degustował w nich przecież  

I Jan Ejankowski

Wieloletni dyrektor 

Tutejszej Szkoły

I degustował w tych

Piaseckich Drożdżach

Ksiądz Prałat

Kazimierz Myszkowski

Także wieloletni Proboszcz

Piaseckiej Parafii Który

Obwieścił całemu światu

Jakże Maryjne 

Jest to Nasze Piaseczno

Nadając temu wszystkiemu 

Szczęśliwy początek

 

A kiedy tych 

Piaseckich Drożdży

Zakosztował Mój Krzyś

Możliwe że 

Stało się to wtedy

Kiedy poznał swoją żonę Ewę

Gdy potem już rosły 

Jego dzieci

A wraz z dziećmi

Rosły wnuki

Może wtedy

Tak stanowczo

Udźwignął to wszystko

I od pługa

I od sceny

I od kielni

I od sierpa

I od pola

 

I gdzie czarne

To jest czarne

I gdzie białe

To jest białe

Do Rodziny

Do Rodziców

Zawsze te serdeczne dłonie

A i serce

To synowskie dobre serce

Zawsze szczere

Zawsze skromne

I szlachetne

I pokorne

I rozumiejące

I zawsze zrozumiałe

Polskie serce szczerozłote

 

I nie mieści się sam w sobie

Ani umysł

Ani dusza

Ale mieści się

Choć może  także z trudem

I nie zawsze

Mieści się tutaj w Piasecznie

Bowiem  tutaj  ma ten

Swój świat ogromny który 

Za nic nie dopnie 

W swojej marynarce

I wyzwaniu tu każdemu

Jakże rad by zawsze sprostać

I nie było chyba jeszcze

Takiego przypadku

By to co  sobie postanowi

By jeszcze temu

W czas nie sprostał

 Owszem gdy głowa

Zbyt ociężała

Prysznic z zimnej wody

To to jego codzienne

Niezawodne lekarstwo

I już działa

I już nie ten ociężały

Zmęczony Krzyś ale

Tylko co narodzony

Bardziej niż młody

A gdy jeszcze spojrzy

W stronę Sanktuarium

W stronę Matki Bożej

To już budzi się w nim

I lew

I tygrys

I już nie ma wyzwania któremu

By nie sprostał

 I zapyta mnie czasami

Jak to wypadło

I choć czegoś

Nie dopowiem

I tak  zna moją odpowiedź

Dobry człowiek

Może robić  tylko dobrze

I tu żadnej

Alternatywy nie ma

Nasz kalendarz 

Tu w Piasecznie

Jakże zawsze

Dopięty po brzegi

Głównymi wydarzeniami

Są tu przecież

Przegląd Zespołów Folklorystycznych

Kociewia Kaszub 

I całego Pomorza

Pod Niebiańskim Patronatem

Matki Bożej Piaseckiej

Królowej Pomorza

I całej Polski

To także Odpust Parafialny

To także Dożynki

I oczywiście 

W Piasecznie Opłatek

Zawsze bardzo uroczysty

Wtedy całe Piaseczno

Staje się naszym 

Jednym wielkim

I zarazem 

Bardzo skromnym

Lecz jakże 

Przytulnym Betlejem

Bowiem skromność

To cecha miła Bogu

Staje się  wtedy 

Całe Piaseczno

Jednym ogromnym

Kociewskim 

I Kaszubskim  

Betlejem

 Pamiętam  gdy jeszcze 

Żył ks. Prałat 

Kazimierz Myszkowski

Proboszcz Parafii

Pod wezwaniem

Najświętszej Maryi Panny

W Piasecznie

Nie było dnia

Żeby Krzysztof 

Nie był u niego

A Ks. Prałat po napadzie 

Na niego na Plebanii

Od tego czasu był już

Obłożnie chory

Jednakże dzięki takim ludziom

Jak  Krzysztof

Jak Pani Ewa

Jak Pani Marysia

Ks. Prałat był pośród nas

I był zawsze z nami

A teraz przy grobie przy kościele

Zawsze płoną znicze

I zawsze stoją świeże kwiaty

I Krzysztof jest zawsze 

Taki człowiek

I uczynny

I obecny

I zawsze jest taki swój

I poza Piasecznem

I w Piasecznie a więc 

I w domu

I poza domem

I tak dzień po dniu

I tak rok za rokiem

I tych lat

Na liczniku 

Każdego z nas

Z każdym rokiem

Coraz więcej

 Czy ja odczuwam

Te wszystkie lata które

Są za mną

Chyba jednak  nie 

Bo nie  spoglądam 

Za siebie

Chyba że tylko

Tylko od czasu do czasu

Częściej jednak patrzę

Na te lata które są

Przede mną

I chyba jest to także

I dobra 

Wciąż trwająca lekcja

I dla Mojego Syna Krzysztofa

 

I dzisiaj jest to już chyba

Także i jego zasada

I jego życiowa sentencja

Owa Moc Wiary

Owa Siła Woli

I ów Wigor w działaniu

 

Proszę spróbować

Mogę rzec że tu

Nawet wskazana jest

Ta szczypta łakomstwa

Z jakim zabiera się Pan

Do tego kawałka

Dobrego ciasta

To naprawdę dobra

I skuteczna metoda

I to zawsze skuteczna

Widzisz człowiek

To taki worek soli

Wystarczy z tego worka 

Tylko szczypta 

By wiedzieć

Dokąd zmierza

I jakim jest

Innej  bardziej

Wiarygodnej próby

Próby człowieka
 Nie ma

To ta miara

I sobą być

I dla innych być

I zawsze tę radość

Swojego Żywota mieć

I tą radością 

Potrafić obdzielić

Wszystkich dokoła

I taki zawsze 

Jest ten Mój Krzyś

Mówisz mi na to wszystko

Człowiek choinka

Człowiek orkiestra

A to wszystko 

przez to że 

Codziennie tyle spraw 

Tyle spraw na głowie

To wszystko prawda

Najbardziej jednak 

Pasuje do niego

To jedno słowo

Człowiek drożdże

Te nasze drogie

Bezcenne Piaseckie Drożdże

Do czegokolwiek je dodasz

Chociażby szczyptę

I to już wiadomo powszechnie

Wszystko dobrze 

Dzieje się w Piasecznie

Tak dobrze aż rośnie 

I takie drożdże 

Winny być w każdym 

Piaseckim Domu

I w każdym Domu 

W Naszej Kochanej Polsce

A dodam

Ta nasza modlitwa

W Sanktuarium Matki Bożej

W Piasecznie

Królowej Kociewia

Królowej Kaszub

Królowej Pomorza

I Królowej całej Polski 

To dopiero drożdże

Serdecznie serdecznie

Dziękuję Pani 

Pani Krystyno

Za każdą rozmowę

A za tę rozmowę

Bardzo bardzo 

Bardzo  szczególnie 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński
Tekst

Stanisław Józef Zieliński

28.08.2022

Od Autora

Odchodzi od nas na pilne zawezwanie Pana , Odchodzi od nas 

do Domu Ojca, Pana Dziejów, Pana Wieków i całych Tysiącleci Mama Krzysztofa Luchowskiego i Żona Ferdynanda Luchowskiego oraz Babcia swoich wspaniałych Wnuków dożywszy lat 88 - Pani Krystyna Luchowska. 

Wprawdzie Mieszkanka Miasta Nowe, nad Wisłą,  l

lecz jakże mocno wtopiona 

we wszystkie sprawy sołectwa Piaseczno w gminie Gniew. Zawsze co roku była Honorowym Gościem , a i dość wymagającym recenzentem Przeglądu Zespołów Folklorystycznych Kociewia, Kaszub i Pomorza, organizowanych także przez Jej Syna - Krzysztofa Luchowskiego, włodarza i animatora życia kulturalnego w Piasecznie, pod Duchowym Patronatem Matki Bożej, Królowej Kociewia, Kaszub i Pomorza.

Dane mi było jechać tym samym autokarem na pielgrzymkę do Sanktuarium Maryjnego w Toruniu i posiłkować się pysznymi kanapkami z jej dłoni. Miałem tę możliwość spotykać się z Panią Krystyną podczas Odpustu i podczas Dożynek w Piasecznie. Zawsze serdeczna. uśmiechnięta, bardzo życzliwa , chętna do rozmowy, dzięki czemu powstał ów historyczny tekst: " I przegonił mnie we wzroście...", powstał przed trzema laty i od trzech lat jest na moim autorskim blogu: " A do Piaseczna zawsze po drodze", który dzisiaj przypominam Naszym Czcigodnym Czytelnikom. 

Uroczystości Pożegnalne  zaplanowane są na 7 maja A.D. 2025, Mszą Świętą o godzinie 9.00 - w  Kościele Parafialnym Mieście Nowe nad Wisłą,

W imieniu Prezesa Zbigniewa Toczka , Prezesa Zarządu Krajowego Polskiego Związku Katolicko-Społecznego  i całej społeczności tej Organizacji oraz w imieniu Czytelników obu blogów: "Nie ma to jak w Piasecznie" i " Do Piaseczna zawsze po drodze"  zanosimy przed Boży Tron tę naszą prastarą polską modlitwę: "Wieczne odpoczywanie racz jej dać Panie" , a Rodzinie Pani Krystyny Luchowskiej przekazujemy Serdeczne, Serdeczne, Serdeczne Wyrazy Współczucia.